تنفس مقعدی شیوه جدید درمانی + جزئیات و نتایج آزمایش بالینی
تنفس مقعدی که به آن تنفس کلوآکی یا تنفس رودهای نیز گفته میشود، نوعی تنفس است که در آن تبادل گاز در سراسر اپیتلیوم سیستم روده ای ، معمولاً در حفره دمی ( کلوآکا ) رخ می دهد. این روش در گونه های مختلف به عنوان یک مکانیسم تنفسی جایگزین در محیط های کماکسیژن به عنوان وسیله ای برای تأمین اکسیژن خون استفاده می گردد
ممکن است تنها یک قدم با توانایی «تنفس از راه مقعد» فاصله داشته باشیم. یک کارآزمایی بالینی تازه بر روی انسان نشان داده که دستکم، رساندن اکسیژن از راه مقعد بیخطر می باشد
جایزه ایگنوبل فیزیولوژی برای کاشف تنفس مقعدی
در نگاه اول، شاید این موضوع طنزآمیز به نظر برسد اما پژوهشی که به انجام این آزمایش انجامید سال گذشته جایزه «ایگنوبل فیزیولوژی» را از آن خود کرد و پشت این ایده، علت علمی جدی وجود دارد.
جایزهٔ ایگنوبل (Ig Nobel Prize) نظیرهٔ طنزآمیزی از جایزهٔ نوبل می باسد که همه ساله تقریباً همزمان با اعلام نتایج جایزهٔ نوبل، به ۱۰ موفقیت برتر که «ابتدا باعث خنده و سپس به فکر فرو رفتن مردم شود» اعطا می گردد
فواید استفاده از تنفس مقعدی
اگر کارآمدی این روش اثبات گردد، میتواند بهعنوان روشی برای رساندن اکسیژن به بیمارانی که راههای هوایی شان مسدود می باشد به کار رود.
این پژوهش کاملا هم بیسابقه نیست. حیواناتی همچون خوکها، جوندگان، لاکپشتها و برخی ماهیها در شرایط خاص قادرند از طریق مقعد اکسیژن جذب نمایند
نحوه اجرا اکسیژن رسانی روده ای
فرآیند یادشده «اکسیژنرسانی رودهای» (enteral ventilation) نام دارد و پژوهشگران تصور میکنند که در انسان، اجرای آن مستلزم تزریق مستقیم مایعی از جنس «پرفلوئوروکربن»، مایعی که غلظت بسیار بالایی از اکسیژن در خود دارد، به داخل مقعد خواهد بود. ایده این است که اکسیژن از طریق دیوارههای روده جذب و وارد جریان خون گردد و از این طریق، مشکلات تنفسی بیمار از مسیر سنتی را دور بزند.
نتایج کارآزمایی
اولین کارآزمایی بالینی هنوز به بررسی میزان کارآمدی این روش نپرداخته و هدف آن صرفا سنجش ایمنی بوده است. در این آزمایش، ۲۷ داوطلب مرد سالم در ژاپن موظف گردیدند بین ۲۵ تا ۱۵۰۰ میلیلیتر از نسخه غیراکسیژنه این مایع را به مدت ۶۰ دقیقه در مقعد خود نگاه دارند.
نتایج نشان داد هیچ عارضه جانبی جدی مشاهده نشد اما داوطلبانی که حجم بیشتری از مایع را دریافت کرده بودند، احساس نفخ، ناراحتی یا درد شکمی داشتند. علائم حیاتی آنان بدون تغییر ماند و تنها هفت نفر نتوانستند کل مدت یک ساعت «نفس خود را نگه دارند.»
تاکانوری تاکبه، زیستپزشک دانشگاه اوساکا، در این باره گفت: «این اولین داده انسانی است و نتایج آن صرفا محدود به اثبات ایمنی روش است، نه اثربخشی آن. گام بعدی سنجش میزان کارآیی این فرآیند در رساندن اکسیژن به جریان خون خواهد بود.»
در مرحله بعد، از ماده حاوی اکسیژن مایع استفاده خواهد شد تا مشخص گردد چه مقدار و برای چه مدت باید در بدن نگاه داشته شود تا سطح اکسیژن خون بیمار بهطور بالینی بهبود یابد.
نتایج این پژوهش در نشریه Med انتشار یافته است.