بیوگرافی شهید قهرمان حسین املاکی و همسرش و فرزندان +نحوه شهادت
شهید حسین املاکی اهل استان گیلان از شهدای دفاع مقدس و قائم مقام لشکر ۱۶ گیلان بوده که 10 فروردین 1367 در حلبچه به علت حمله شیمیایی عراق به شهادت رسید. شهید املاکی شهیدی که قهرمان نامیده میشود و در 27 سالگی شهید شد و جاویدالاثر است. از این شهید 3 فرزند دو دختر و یک پسر به یادگار مانده است.
بیوگرافی شهید حسین املاکی
سردار شهید حسین املاکی، متولد سال ۱۳۴۰ در روستای کولاک محله شهرستان لنگرود استان گیلان و دارای مدرك ديپلم بهداشت بود. او قائم مقام لشکر ۱۶ قدس گیلان بود که در سال 1367 در سن 27 سالگی در حلبچه به شهادت رسید. فیلم قهرمان روایت زندگی شهید حسین املاکی قائم مقام لشکر ۱۶ قدس گیلان است.
تاریخ و محل شهادت
تاریخ شهادت:۱۰ فروردین
محل شهادت:عملیات والفجر۱۰،ارتفاعات باني نبوك
علت شهادت:مسمومیت بر اثرسلاح شیمیایی
مزار شهید:مفقودالاثر
نحوه شهادت شهید حسین املاکی قائم مقام لشکر ۱۶ قدس گیلان
سردار حسین املاکی در سال ۶۷ براثر حمله شیمیایی رژیم بعث در حلبچه به شهادت رسید. با شکستن مقاومت نيروهای عراقی در 9 فروردين 1367 دشمن بعثی ، برای پيشگيری از تداوم عمليات رزمندگان اسلام ، با انواع سلاح های شيميايی منطقه را مورد حمله قرار داد که بر اثر آن تعدادی از رزمندگان به شهادت رسيدند. در اين هنگام ، حسين متوجه رزمنده ای شد که ماسک ضدّ شيميايی نداشت به سرعت ماسک خود را به او داد. اما خود به همراه ديگر ياران ، همچون محمّد اصغري خواه -فرمانده گردان کميل- دکتر محمّد جيبی پور و سيّد عباس موسوی و … پس از حدود هفتاد و پنج ماه حضور در جبهه به شهادت رسيد.
همسر شهید حسین املاکی
حسین املاکی در سن کم و 21 سالگی ازدواج کرد. او در سال 1361 با دختری به نام زهرامحرمی اردواج کرد. مراسم عقد و ازدواج او با خانم زهرا محرمی، بسیار ساده و مختصر، در مسجد محله بر پا شد. اما بیش از دوازده روز از ازدواج او نگذشته بود که عازم جبهههای جنگ شد. در ۱۹ آبان ۱۳۶۲ اولین فرزندش مرضیه متولد شد و او حدود پنج ماه پس از تولد دخترش موفق به دیدن او شد.
فرزندان شهید حسین املاکی
حاصل این ازدواج دو دختربه نام های مرضیه و راضیه املاکی و یک پسر به نام سلمان املاکی است.
سوابق کاری
از سال 1359 وارد سپاه پاسداران انقلاب اسلامي شهرستان لنگرود شد و همزمان با شروع جنگ تحميلي به منطقه سرپل ذهاب و قصر شيرين اعزام شد.
شهید املاکی در سال۱۳۶۰ مامور رسمی سپاه در تيپ کربلا و مسئول محور يکم اطلاعات – عمليات لشگر ۲۵ کربلا شد. بعداز مدتی مسئولیت همین پست در لشگر ۲۵ کربلا و فرماندهی تیپ گردان پیاده لشگر ویژه قدس گیلان را بر عهده گرفت.
او در سال ۱۳۶۴ به لشگر قدس گیلان ملحق شد و فرمانده تیپ یکم، قائم مقامی لشگر قدس شد.
شهید املاکی در چندین عملیات مهم به عنوان فرمانده حضور داشت. تصرف ارتفاعات زازلیه و تصرف شهر ماووت عراق طراحی عملیات والفجر ۹ و شرکت در عملیاتهای:ثامن الائمه،فتح المبین، بیت المقدس، رمضان، محرم، والفجر۹، کربلای۵،۴،۲ نصر۴، بیت المقدس۶ والفجر۸ و والفجر۱۰ از جمله فعالیت ها و افتخارات نظامی این شهید است.
اين شهيد در سال 1364 بنا به نياز منطقه و توصيه فرماندهي سپاه به تيپ قدس گيلان رفت و با تقويت واحد اطلاعات و عمليات تيپ ، طراحي عمليات والفجر 9 را انجام داد و توانست موفقيت هاي زيادي را در اين نبرد تقديم ايران اسلامي كند.
سردار املاكي پس از اين در عمليات والفجر هشت در منطقه فاو نيز با بر عهده گرفتن فرماندهي گردان هاي پياده تيپ قدس به همراه همرزمانش چون سردار مهدي خوش سيرت و حسن رضوانخواه و سردار حاج محمود قلي پور كه رياست ستاد تيپ قدس گيلان را برعهده داشتندفداكاريهاي فراواني انجام داد. وي در عمليات هاي كربلاي 2 ، 4، 5 با حفظ سمت قبلي ، فرماندهي محور عملياتي را در جزيره بوارين عهده دار شد و با اين عمليات نيروهاي ايراني تا شهرك دوئيجي عراق پيش رفتند.
مجروحیت
او قبل از شهادت چندین بار دچار مجروحیت شدید شد اما از پا ننشست و با وجود مجروحیت در جبهه ها حضور داشت. او در عملیات کربلای از ناحیه فک و در عملیات نصر۴ از ناحیه دست راست با اثابت ترکش مجروح شد.
حسین املاکی شهیدی که قهرمان نامیده میشود
این شهید که در معرض شیمیایی در حلبچه بود. بسیجی بغل دستش ماسک نداشت و ماسک خودش را برداشت بست به صورت بسیجی همراهش زد از اینرو به شهیدی که قهرمان ، قهرمان یعنی این! ، البته هر دو شهید شدند. هم املاکی شهید شد و هم آن بسیجی شهید شد امااین قهرمانی مانند اینها که از بین نمی روند. زنده اند ، هم پیش خدا زنده اندهم دردل ما زنده اند و هم در فضای زندگی و ذهنیت ما زنده اند.
نامه شهید حسین املاکی به همسرش
شهید حسین املاکی در نامه ای به همسرش در تاریخ ۲۵ اسفند ۶۶ قبل از عملیات والفجر ۱۰ نوشت:
” همسر عزیزم سلام
سلامی به گرمی دوست داشتن از یک قلب تپنده که تو را دوست دارد و جز تو به سمت دیگر نمی پوید.
سلامی به گرمی آفتاب تفتیده جنوب و سرمای کوه های زیبای کردستان که هر مشت آن با خون شهیدی به چله نشسته است.
سلامی به دوست داشتن، که خدا هم با آیه”یحبهم و یحبونه”به این گروه دوست دار ارزشها اعتماد کرده است.
سلام به واژه همسر که در تنهایی و صبوری به داد من می رسد و مرا تنها نمی گذارد.
سلام بر پاکدامنی عشق که زیبایی را در پی خود، چونان خورشید پشت ابر حفظ می کند.
سلام بر دست های ترک خورده که در تنهایی و سرمای غرب از هیچ کاری برای گذران زندگی، کوتاه نمی آید و سلام به تو عزیزم که دوستت دارم و دوست داشتن را با تمام وجودم تقدیم تو می کنم، تو می دانی که چقدر خسته و دلشکسته ام.
دوستان همه رفتند و ما ماندیم و باز دلشکسته که حق همسری تو را به جا نیاوردم و حق فرزندی را برای پدر و مادر مهربانم! به خدا حق داری هر چه که بگویی.
تو را به پاکی عشق سوگند می دهم که حلالم کنی، چون من نمی دانم که از پس امروز برای من فردایی هست یا نه.
و زمان آنقدر زود می گذرد که دل بستن به آن، جز شرمندگی حاصلی ندارد.
من در این تنهایی و بی کسی، دست به دعا بر می دارم که بارخدایا! همسر و فرزندانم را به تو میسپارم که تو بهترین نگهدارنده ای! والله خیر حافظا و هو ارحم الراحمین! و می دانم که این دست های خسته را رو نخواهی کرد.
همسر من! هوا سرد است اما خاک از هوا سردتر! اگر من اسیر خاک شدم، از تو میخواهم که مرا به خاطر سستی ای که در وظیفه همسرداری کردن، عفو کنی که در شرایط جنگ هستم و جنگ، اینگونه ما را از هم جدا کرده است!
شاید اگر ما متولد زمان دیگری بودیم، آسوده در کنار هم می زیستیم ولی وقتی مرگ، حق است و انسانها در هیچ جا نمی توانند از دست آن بگریزند، پس چه بهتر به قول امام حسین (ع) که مرگ با عزت و شرف بهتر از زندگی با ننگ و خواری است،شرافتمندانه بمیرند!
اکنون که بر ما جنگ حادث شده و بر ما واجب شده که جهاد کنیم، پس برمی خیزیم و به یاری پیرمان، آن قلب عاشق، گام بر میداریم و پشت به دشمن نمی کنیم!
اما در این میانه، آنانی که از اکنون پشت سر ما حرف میزنند، آیا بعد از ما حق زن و فرزندانمان را نگاه می دارند؟ آیا حرمت فرزندانمان محفوظ می ماند ؟
تو را تا ابد، سلام می فرستم و فرزندانم را به خدا می سپارم، آنان را که در حاصل زندگی ما و نورچشمی های ما هستند و خیلی دوست شان دارم!
هر بار که به یادشان می افتم، پاهایم سست می شوند، چون دلم میخواهد بار دیگر صدای خنده هایشان را بشنوم و بار دیگر روی دوش من بنشینند و بازی کنند.
اما چه می شود کرد! دستم بند است و پایم در غلاف زمان گرفتار است!
ان شاءالله اگر زنده ماندم، از خجالت شما در می آیم و اگر فیض شهادتی بود، حلالم کنید!
همه شما را عاشقانه دوست دارم.
حسین املاکی ۲۵ اسفند ۶۶ “